Δύο κενές κόγχες ματιών – Posted in: ΚΕΙΜΕΝΑ..., Νέα

Δημήτρης Τσεκούρας

Δύο κενές κόγχες ματιών

 

Απόσπασμα από την ιστορία Ο Αρχηγός (Ιστορίες του πάστορα Βογκ)

 

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών (13/11/2020)

 

Για να είναι κάποιος από στόφα ηγέτη, είναι απαραίτητο να έχει κάποια μορφή νοητικής διαταραχής.
ΕΜΙΛ ΣΙΟΡΑΝ

Κοιτάξτε να δείτε, είπε όλο Σημασία ο Αρχηγός, το καλύτερο όλων, το πιο σώφρον που έχουμε να κάνουμε, στο σημείο που έχουμε φτάσει, είναι να αρχίσουμε να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον. Καμία σημασία δεν έχει ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο. Στο σημείο που βρισκόμαστε πλέον, είπε όλο Σημασία ο Αρχηγός, ένα σημείο υπέρ το δέον εξευτελιστικό, κάτι τέτοιες προϊστορικές ανοησίες περί δικαίου και αδίκου δεν πρόκειται να μας οδηγήσουν απολύτως πουθενά· ίσως μάλιστα να μας φέρουν κιόλας σε ακόμα μεγαλύτερο αδιέξοδο από το αδιέξοδο στο οποίο ήδη βρισκόμαστε. Γιατί έχουν και τα αδιέξοδα τις διαβαθμίσεις τους, είπε ο Αρχηγός κι άνοιξε τα μάτια του διάπλατα· τα μάτια του Αρχηγού δεν ήταν τίποτε άλλο παρά δύο κενές κόγχες ματιών. Μόνο μια λύση απομένει λοιπόν, συνέχισε ο Αρχηγός, και αυτή η λύση δεν είναι παρά μόνο η λύση που εγώ σας προτείνω.

Υποθέτω πως το θυμάστε ότι εγώ είμαι ο Αρχηγός.

Από αύριο λοιπόν, πρωί πρωί κιόλας, δεν είναι δα και τόσο μεγάλη η μέρα άλλωστε, το καλύτερο, το πιο σώφρον που έχουμε να κάνουμε είναι να αρχίσουμε να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον. Οπως ασφαλώς ξέρετε ήδη, όλα τα όπλα είναι στη διάθεσή σας. Εσείς δεν έχετε, λοιπόν, παρά να επιλέξετε όποιο όπλο νομίζετε ότι ταιριάζει περισσότερο στην ιδιοσυγκρασία σας, στο εγκεφαλικό σας ταμπεραμέντο και, ασφαλώς, στο προσωπικό σας ψυχικό στιλ· πάρτε, λοιπόν, αυτό το όπλο του γούστου σας και σκοτώστε όποιον βρεθεί μπροστά σας. Συναισθήματα αγάπης, οίκτου, συμπόνιας και όλα αυτά τα προϊστορικά συναισθήματα, το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να σας αποπροσανατολίσουν από τη συμβουλή μου, η οποία άλλωστε, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, είναι και η μόνη λογική συμβουλή που θα μπορούσε να υπάρξει κάτω από τις δεδομένες συνθήκες. Το ΠΡΑΓΜΑ δεν λειτούργησε καθόλου καλά μέχρι σήμερα και το πιο πιθανό είναι ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα να λειτουργήσει καλά ούτε στο μέλλον.

Ας προστατέψουμε, λοιπόν, το μέλλον από μια φριχτή, από μια ατελέσφορη, από μια ηλίθια επανάληψη της κακής λειτουργίας του πράγματος. Ας πάρουμε, επιτέλους, αυτή την ηρωική απόφαση, είπε ο Αρχηγός με φωνή που έτρεμε από μεγαλειώδη συγκίνηση. Το μάθημά μας νομίζω ότι το εμπεδώσαμε όλοι για τα καλά. Ολη αυτή η υπόθεση, όλο αυτό το ΠΡΑΓΜΑ, δεν μας βγάζει πουθενά. Πουθενά δεν μας έβγαλε μέχρι τώρα. Τι είναι αυτό που θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την ύστατη στιγμή και να μας βγάλει κάπου; Τίποτα. Η υπόθεσή μας είναι μια τελειωμένη υπόθεση. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε μάλιστα, είπε ο Αρχηγός, είναι να ξεκινήσετε από τα ίδια σας τα παιδιά· το πιο ευχάριστο, βέβαια, που θα μπορούσε να συμβεί είναι να πιάσουν τόπο οι συμβουλές μου και τελικά να μην προλάβετε να ξεκινήσετε εσείς με τα παιδιά σας, αλλά, αντιθέτως, να ξεκινήσουν τα παιδιά σας από εσάς. Αν και, εδώ που τα λέμε, καμιά σημασία δεν έχει ποιος θα σκοτώσει πρώτος ποιον. Το ποιος θα τη φέρει πρώτος στον άλλον ανήκει στη σφαίρα κάτι προϊστορικών εγωισμών.

Σημασία έχει να σκοτωθούμε όλοι.
[…]

Είμαι πολύ περήφανος για εσάς!, είπε ο Αρχηγός με μια φωνή όλο λυγμό. Αρχίζετε και με κάνετε σχεδόν ευτυχισμένο, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ!

Κάποιος κάτι πήγε να ψελλίσει αλλά ούτε που πρόλαβε να το ψελλίσει, γιατί κάποιοι τον ρίξανε κάτω και τον ποδοπατήσανε μέχρι κυριολεκτικού θανάτου. Αυτός ο άνθρωπος πέθανε από πέλματα ανθρώπων. Κάτι παιδιά άρχισαν τα προϊστορικά τους κλάματα αλλά κάτι γυναίκες που βρίσκονταν εκεί κοντά βγάλανε κάτι κόκκινα μαντίλια από τον λαιμό τους και τα πνίξανε όλα τα παιδιά. Ενα προς ένα.
[…]

Είναι η πρώτη φορά που είμαστε όλοι τόσο πολύ ενωμένοι, είπε ο Αρχηγός, είναι πραγματικά η πρώτη φορά!

Ας μην αφήσουμε τη γαμημένη αυτή ευκαιρία να πάει χαμένη!
Ας σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων!
Σκοτωθείτε!
Σκοτωθείτε όλοι, σας παρακαλώ πολύ! Ολοι!

Κι επίσης να ξέρετε καλά ότι δεν είναι ανάγκη να τρέχετε μακριά για να σκοτώσετε, είπε τώρα κάπως πιο χαμηλόφωνα ο Αρχηγός. Μπορείτε να ξεκινήσετε από τον διπλανό σας, είπε ο Αρχηγός. Είναι το πιο τίμιο και το πιο δύσκολο που έχετε να κάνετε. Εδώ σας θέλω, είπε με κάπως χαιρέκακη φωνή ο Αρχηγός. Ούτε αναστολές, ούτε τίποτα! Τον διπλανό σας!

Αυτά είπε ο Αρχηγός και κάθισε να απολαύσει το ανυπέρβλητο θέαμα που ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια του. Το θέαμα ήταν όντως ανεπανάληπτο και μάλλον καμία απολύτως σημασία δεν έχει να περιγραφεί περαιτέρω. Η λαοθάλασσα είχε σχεδόν ξεπεράσει τον εαυτό της και έκανε τα πάντα προκειμένου να εξαφανίσει ολοκληρωτικά τον εαυτό της. Η σταδιακά όλο και πιο κόκκινη λαοθάλασσα είχε φτάσει πλέον στο ακρότατο σημείο υπακοής στα λόγια του Αρχηγού της.

Ο Αρχηγός είχε κλείσει τα μάτια του με ηδυπάθεια και φανταζόταν όλα αυτά που η κόκκινη λαοθάλασσα έπραττε. Ενα σκάγι τον πέτυχε πολύ ξυστά –σχεδόν δεν τον ακούμπησε– στην αριστερή του ωμοπλάτη. Χαμογέλασε αλλά ούτε που άνοιξε τα μάτια του να δει από πού ακριβώς ήρθε το σκάγι. Οι άνθρωποι είχαν στραφεί ασφυκτικά κοντά ο ένας στον άλλον και σκοτώνονταν με ό,τι έβρισκε ο καθένας και με ό,τι είχε ο καθένας. Ενας προς έναν όλοι πέφτανε.
[…]

ΤΩΡΑ ΝΑ ΣΕ ΔΩ, είπε ο Αρχηγός στον εαυτό του και άρχισε να σκέφτεται, με την απόλυτη πλέον ησυχία του, το επόμενό του σχέδιο, το λεγόμενο plan b, τώρα που ίχνος ανθρώπου και λευκής σχεδόν σελίδας σχολικού τετραδίου δεν φαινόταν πλέον στον ορίζοντα ή, έστω, στον αέρα.

Πολύ φοβόμαστε, όμως, ότι plan b δεν υπήρξε ποτέ από την πλευρά του Αρχηγού. Πράγμα που, όπως καταλαβαίνετε, σημαίνει ότι ο Αρχηγός έμεινε τελειωτικά, που θα πει ανεπιστρεπτί, μόνος του.

Αλλά τι να κάνουμε; Αυτά έχει ο τζόγος.

*Απόσπασμα από την ιστορία «Ο Αρχηγός» στο υπό έκδοση βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα «Ιστορίες του πάστορα Βογκ» (εκδόσεις Ερμα)